Randomizowany, kontrolowany test Methylprednisolone lub Naloxone w leczeniu ostrego uszkodzenia rdzenia kręgowego – wyniki drugiego krajowego badania ostrego urazu rdzenia kręgowego ad 5

Żadna z różnic u pacjentów przyjmujących nalokson lub u pacjentów leczonych po raz pierwszy dłużej niż osiem godzin po urazie była statystycznie istotna. Tabela 5. Tabela 5. Zmiana w pomiarach neurologicznych Sześć tygodni i sześć miesięcy po urazie u pacjentów, którzy otrzymali lek badany w ciągu ośmiu godzin urazu. * Tabela 5 pokazuje zmianę wyników u pacjentów leczonych w ciągu ośmiu godzin od urazu, zgrupowanych zgodnie z neurologiczną charakterystyką uszkodzenia. W grupie pacjentów z całkowitą utratą czucia poniżej poziomu ich urazu ci, którzy otrzymywali metyloprednizolon wykazywali istotnie większą poprawę czynności motorycznych po sześciu tygodniach niż ci placebo (zmiana, 6,2 vs. 1,3, odpowiednio od wartości przyjęć 16,9 i 15,6; P = 0,021). Udoskonalenia wrażeń związanych z ukłuciem i dotykiem. U nielicznych pacjentów z częściową utratą czucia, nie zaobserwowano różnic między pacjentami przyjmującymi metyloprednizolon i pacjentami przyjmującymi placebo. Wśród pacjentów z niedowładami poprawiła się również funkcja motoryczna u osób leczonych metyloprednizolonem niż w grupie placebo (zmiana 18,3 vs. 10,8, odpowiednio: 37,5 i 48,2, P = 0,054). Wśród pacjentów z grupy częściowej z częściową utratą czucia było znacznie więcej poprawy u osób leczonych naloksonem niż u osób otrzymujących placebo tylko w czucie w palcach.
Po sześciu miesiącach pacjenci z całkowitą utratą czucia, którzy byli leczeni metyloprednizolonem, mieli istotnie większą poprawę niż ci placebo we wszystkich trzech pomiarach neurologicznych (Tabela 5). Podobnie, u pacjentów z niedowładami i zmienną utratą czucia, ci, którym podawano metyloprednizolon w ciągu ośmiu godzin urazu, poprawili się we wszystkich trzech pomiarach i znacząco w funkcji motorycznej. Nie obserwowano statystycznie istotnych różnic u pacjentów leczonych naloksonem lub z żadnym lekiem dłużej niż osiem godzin po urazie.
Pacjenci po raz pierwszy leczeni ponad osiem godzin po urazie nie różniły się pod względem zmian w wynikach neurologicznych według leczenia badanego. W przypadku pacjentów z całkowitą utratą czucia, którzy zostali poddani leczeniu w ciągu ośmiu godzin od urazu, zostali zaklasyfikowani jako czterokończynowi i paraplegicy, w zasadzie w każdym podgrupie zaobserwowano zasadniczo takie same efekty leczenia, jak te przedstawione w Tabeli 5.
Powyższe analizy obejmowały dane od wszystkich randomizowanych pacjentów, niezależnie od tego, czy otrzymali badany lek zgodnie z protokołem. Analizy zostały następnie powtórzone dla pacjentów, którzy otrzymali lek w terminach protokołu. Sześciotygodniowe różnice w wynikach neurologicznych między pacjentami otrzymującymi metyloprednizolon w ciągu ośmiu godzin urazu a pacjentami otrzymującymi placebo były większe w grupie, która przestrzegała protokołu. Odpowiednie zmiany w wynikach dla pacjentów otrzymujących metyloprednizolon i placebo były następujące: czynność motoryczna, 12,1 i 6,8 (P = 0,008); pinprick, 8,9 i 4,0 (P = 0,003); i dotknięcie, 7,1 i 2,9 (P = 0,034). Po sześciu miesiącach zmiany dla obu grup były następujące: funkcja motoryczna, 17,2 i 10,7 (P = 0,011); pinprick, 12,9 i 5,9 (P = 0,001); i dotknij, 9,8 i 4,6 (P = 0,020)
[hasła pokrewne: palec młoteczkowaty, skolioza idiopatyczna, czyrak w pachwinie ]