Mutacja w genie kodującym stymulujące białko G cyklazy adenylanowej w dziedzicznym osteodystrofii Albrighta ad 5

Analiza immunoblot białka 77 kd. Błony białek błon komórkowych erytrocytów (50 .g) od pacjenta i jego matki analizowano za pomocą specyficznych surowic odpornościowych białka Gs. (A572, A569 i C584), które pokazano na górnym panelu. Analiza białka 77-kd (dolny panel) wykazała reaktywność z C-końcową antysurowicą na końcu karboksylowym (po prawej), ale brak rozpoznania przez antyserum A572 i A569 wygenerowane przeciwko syntetycznym peptydom (aminokwasy 28 do 42 i aminokwasy 47 do 61, odpowiednio) w regionie końca aminowego wydedukowanego białka Gs.. Przebadaliśmy dwóch powiązanych pacjentów (II-2 i 1-2) z typowymi cechami dziedzicznej osteodystrofii Albrighta. Pacjent II-2 miał pseudohipoproteinię typu Ia, a pacjent I-2 miał rzekomą rzekomoporność. Błony erytrocytów od obu pacjentów wykazywały redukcję o około 50 procent aktywności biologicznej Gs., w porównaniu z błonami od niezmienionego krewnego (II-1, ryc. 1) i normalnych niespokrewnionych podmiotów. Błony erytrocytów pacjentów zawierały zmniejszone ilości białka Gs. o prawidłowej wielkości 45 kDa, a także unikalne białko immunoaktywne, które migrowało jako pojedyncze pasmo 77 kd na żelach dodecylosulfatopoliakryloamidowych (Ryc. 2). Białko to reagowało ze specyficzną dla końca karboksylowego przeciwciałem anty-Gs. C584, ale nie z antyserum skierowanym przeciwko syntetycznym peptydom pochodzącym z reszt aminokwasowych kodowanych przez ekson lub 2 Gs. (Fig. 2) lub przez niehartunkową surowicę króliczą (dane nie pokazane). Białko 77-kd wykryto również przez antyserum C583, surowicę odpornościową wytworzoną przez immunizację innego zwierzęcia peptydem Gs. z końcem karboksylowym stosowanym do produkcji surowicy odpornościowej C584. Ponieważ rozmiar wariantu białka – 77 kd – był zgodny z obecnością kompleksu złożonego z Gs. (45 kd) i G. (35 do 36 kd), inkubowaliśmy immunobloty błon erytrocytów z antyserum GC4 przeciwko peptydowi G.. Antiserum GC4 wykryło zarówno formy 35-kd, jak i 36-kd podjednostki G. w błonach erytrocytów od obu pacjentów, ale nie reagowało z białkiem 77 kd (dane nie przedstawione). W granicach swoistości określonych przez badania immunoblotowe przedstawione tutaj, wstępnie zidentyfikowaliśmy białko 77-kd jako wariantową formę Gs..
Figura 3. Figura 3. Analiza hybrydyzacji Blot RNA z hodowanych fibroblastów. Całkowity komórkowy RNA wyizolowano z hodowanych fibroblastów i hybrydyzowano z sondą cDNA Gs. o masie 1,5 kb, jak opisano w Methods. Ścieżka przedstawia RNA od normalnego osobnika; ścieżka 2, RNA wyizolowany z komórek chłoniaka Cyc-S49; ścieżka 3, RNA od pacjenta; ścieżka 4, RNA od matki pacjenta; ścieżka 5, RNA od brata pacjenta; i ścieżki 6 i 7, RNA od niespokrewnionych pacjentów z pseudohypopasmatycznością typu la.
W celu określenia podstawy molekularnej tego nieprawidłowego białka Gs. zbadaliśmy strukturę genów Gs. i mRNA Gs. u dwóch pacjentów. Zaproponowano alternatywny model splicingu, aby wytłumaczyć wytwarzanie czterech różnych mRNA Gs., każdy o wielkości około 1,85 kb, które dają formy 45-kd i 52-kd białka Gs..31, 41 Analiza Northern błot fibroblastów RNA z probandu (Pacjent II-2), jego matka (Pacjent I-2) i jego brat pokazali komunikat o normalnej wielkości Gs. w ilościach w zakresie kontrolnym dla wszystkich trzech członków rodziny (ryc.
[więcej w: suwałki olx, toxoplazmoza objawy, jak zwiekszyc fps w minecraft ]